80-lecie
80-lecie Szkoły w Biesiekierzu
UROCZYSTE OBCHODY 80-LECIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ IM. IGNACEGO ŁUKASIEWICZA W BIESIEKIERZU
W dniach 26–29 września 2025 r. świętowaliśmy jubileusz naszej szkoły. Osiemdziesiąt lat temu w Biesiekierzu zapłonął szkolny „kaganek oświaty” – znak nadziei, wiedzy i odpowiedzialności za przyszłość młodych ludzi. Od tamtego momentu kolejne pokolenia uczniów, nauczycieli i rodziców współtworzyły miejsce, w którym nauka spotyka się z wychowaniem, a tradycja – z nowoczesnością.
Hasłem przewodnim obchodów było zdanie:
„Jak drzewa rośniemy ku przyszłości, lecz korzeniami trzymamy się przeszłości.”
W tym obrazie drzewa odnajdujemy siłę pnia, który nie ugina się pod podmuchami historii, korzenie – wartości i pamięć, oraz gałęzie i owoce – naszych uczniów i absolwentów, którzy niosą w świat to, czego się tu nauczyli. To także metafora rodzinnego drzewa – wspólnoty splatającej pokolenia, historie i marzenia.
Do jubileuszu przygotowywaliśmy się od roku. Pracowaliśmy razem: uczniowie i nauczyciele, pracownicy szkoły, władze gminy, rodzice, przyjaciele i sponsorzy. Każdy dołożył swoją „gałązkę”: jedni projektowali scenografię i wystawy, inni tworzyli program artystyczny, kompletowali kroniki, przygotowywali zaplecze techniczne, oprawę muzyczną i poczęstunek. Wspólny wysiłek zamienił się w święto, które – mamy nadzieję – na długo zostanie w pamięci.
Zapraszamy do przeżycia tych chwil raz jeszcze. W kolejnych częściach artykułu dzielimy się najświeższymi wspomnieniami – od ceremonii pamięci i Mszy świętej, przez korowód i uroczystości na placu, po część oficjalną w sali i program artystyczny. To opowieść o 80 latach drogi i o tym, jak z troski o korzenie wyrasta odwaga, by sięgać po przyszłość.
UROCZYSTOŚCI JUBILEUSZOWE ROZPOCZĘŁY SIĘ NA CMENTARZU PARAFIALNYM – MIEJSCU PAMIĘCI, GDZIE W SPOSÓB SZCZEGÓLNY ZABRZMIAŁY SŁOWA NASZEGO HASŁA:
„Jak drzewa rośniemy ku przyszłości, lecz korzeniami mocno trzymamy się przeszłości.”
Wspólnie – zaproszeni Goście, dyrektorzy, nauczyciele, emerytowani pedagodzy, delegacje szkół, dzieci z pocztu sztandarowego, harcerze i uczniowie – pochyliliśmy się nad grobami tych, którzy wpisali się w historię naszej szkoły i lokalnej wspólnoty. Złożono kwiaty i zapalono znicze na mogiłach dawnych dyrektorów i nauczycieli: Pana Józefa Kłyszejko pierwszego kierownika szkoły, Pani kierownik Marii Kłyszejko, Pani dyrektor Teodozji Kwasigroch, Pani Marii Łońskiej, nauczycielki Kunegundy Zając, a także księży proboszczów Leona Niemczyka i Jana Guzowskiego – duszpasterzy, którzy wspierali szkołę i parafię w jej drodze.
Pamięć objęła również tych, którzy spoczywają na innych cmentarzach: w Koszalinie – Panią dyrektor Irenę Mateńko, Panią dyrektor Teresę Krawiecką oraz Pana Bolesława Kubisia, a także Panią Lidię Pacholec, której grób znajduje się w Kielcach (Bodzentyn).
Ten symboliczny gest był wyrazem wdzięczności za ich wkład w rozwój szkoły, wychowanie kolejnych pokoleń i pozostawione dziedzictwo.
Następnie zgromadzeni udali się do kościoła parafialnego pw. Chrystusa Króla w Biesiekierzu, gdzie została odprawiona uroczysta Msza Święta dziękczynna. Liturgii przewodniczył ks. proboszcz Zbigniew Kukieł, wraz z nim celebrowali ks. Grzegorz Jagodziński, proboszcz parafii Mierzyn i Wrzosowo, oraz ks. wikary Aleksander Głombiowski. W oprawę Eucharystii włączyła się cała społeczność szkolna: absolwenci, chór szkolny, harcerze i uczniowie, co nadało jej wyjątkowo rodzinny i wspólnotowy charakter.
Po zakończonej liturgii ks. proboszcz Zbigniew Kukieł zwrócił się do wszystkich uczestników z życzeniami pełnymi nadziei i wdzięczności. Podkreślił, że wspólnota szkolna i parafialna są jak jedno drzewo – mocne korzeniami, otwarte na przyszłość.
Na zakończenie Mszy proboszcz przekazał pani dyrektor Roksanie Kaczmarek-Cichosz oraz wójtowi gminy Tomaszowi Hołowatemu dwa symboliczne dary – lampy naftowe, które przez całą Eucharystię płonęły na ołtarzu. Zwracając je w ich ręce powiedział, że są to współczesne „kaganki oświaty” i że płomień w nich niesiony jest obrazem troski o edukację i młode pokolenia.
– „Strzeżcie tego światła, by nigdy nie zgasło. Niech w naszej gminie płonie nieustannie płomień wiedzy, mądrości i dobra” – dodał ks. proboszcz.
Ten symboliczny gest stał się mostem między tradycją a przyszłością, a światło lamp – znakiem odpowiedzialności, którą wspólnie dzielimy za kolejne pokolenia uczniów.
Po zakończeniu Mszy Świętej uformował się uroczysty korowód, który w barwny i podniosły sposób połączył to, co w naszej szkole najważniejsze – pamięć o przeszłości, dumę z teraźniejszości i nadzieję na przyszłość.
Na czele pochodu kroczyły poczty sztandarowe – starszych i młodszych absolwentów – symbolicznie łącząc pokolenia, które tworzą jedno drzewo naszej historii. Tuż za nimi szli harcerze, uczniowie, nauczyciele, rodzice, przyjaciele szkoły oraz zaproszeni goście. W powietrzu unosiły się dźwięki naszej jubileuszowej piosenki, która towarzyszyła uczestnikom przez całą drogę, nadając wydarzeniu uroczysty, a zarazem radosny charakter.
Korowód przeszedł główną ulicą Biesiekierza w kierunku szkoły. W tym wspólnym marszu można było poczuć ducha wspólnoty – jedność pokoleń, dla których Szkoła Podstawowa w Biesiekierzu zawsze była czymś więcej niż miejscem nauki. To drugi dom, w którym wychowały się kolejne pokolenia mieszkańców naszej gminy.
Serdeczne podziękowania kierujemy do starszych absolwentów:
pań Józefy Amrogowicz, Janiny Narloch, Janiny Smagieł, Aliny Piwowarskiej, Karoliny Stochły, Krystyny Róg, Moniki Krawczyk,
oraz panów Józefa Hoduna, Piotra Piwowarskiego, Daniela Szeląga i Waldemara Smagła,
którzy przyjęli zaproszenie i dumnie nieśli sztandar swojej szkoły.
Dziękujemy również młodszym absolwentom – Patrycji Kowalskiej i Bartłomiejowi Smagle, a także obecnemu pocztowi sztandarowemu w składzie: Michalina Kopczyńska, Lena Chudzyńska, Oliwier Orlikowski – za godne reprezentowanie współczesnego pokolenia uczniów.
Wyrazy wdzięczności kierujemy również do dh. Romana Gadomskiego, który prowadził nasz pochód, do zaprzyjaźnionych druhów strażaków, Marzeny i Łukasza Witkowskich oraz komendanta Straży Gminnej, Karola Rosowskiego, którzy czuwali nad bezpieczeństwem uczestników.
Szczególne podziękowania składamy także zaprzyjaźnionym placówkom oświatowym, które uświetniły swoją obecnością ten wyjątkowy moment.
Dzięki Wam nasz korowód stał się żywą opowieścią o historii i ciągłości – o tym, że z tych samych korzeni wyrastają kolejne, silne pokolenia. W radosnej atmosferze, przy muzyce i śpiewie, dotarliśmy do szkoły, gdzie czekała kolejna część obchodów: część oficjalna, poświęcenie tablicy pamiątkowej i dalsza część uroczystości jubileuszowych.
5UROCZYSTOŚĆ NA PLACU SZKOŁY
Tę podniosłą chwilę otworzyli harcerze – druhowie z drużyny „Nocni Myśliwi”, rozpalając pochodnie ustawione przy maszcie – ognie symbolizujące ciągłość, odwagę i straż nad tym, co najcenniejsze. Ich blask rozświetlił szkolny plac, wypełniając go wyjątkową atmosferą – połączeniem powagi i wzruszenia.
Ten piękny gest był również powrotem do przeszłości, ponieważ właśnie w tym miejscu, podczas dawnych szkolnych uroczystości, rozpalano ogień na podobnych pochodniach.
Serdeczne podziękowania kierujemy do pana Czesława Kowalskiego, który specjalnie na tę okazję wykonał tak piękne, symboliczne znicze.
Prowadzące uroczystość – pani Justyna Smagieł i pani Katarzyna Szczepanik – powitały zgromadzonych gości i zaprosiły do rozpoczęcia oficjalnego ceremoniału jubileuszowego.
Na plac uroczyście wkroczyły poczty sztandarowe:
• Szkoły Podstawowej im. Ignacego Łukasiewicza w Biesiekierzu,
• Szkoły Podstawowej im. kpt. Władysława Wysockiego w Biesiekierzu,
• Szkoły Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego w Świeminie,
• Szkoły Podstawowej im. Marii Skłodowskiej-Curie w Starych Bielicach.
Wspólnie odśpiewano hymn państwowy oraz hymn szkoły, które wybrzmiały dumnie i donośnie, jednocząc wszystkie pokolenia – nauczycieli, uczniów, absolwentów i przyjaciół szkoły.
W dalszej części ceremonii dokonano uroczystego odsłonięcia pamiątkowej tablicy.
Aktu tego dokonali: dyrektor szkoły Roksana Kaczmarek-Cichosz oraz przedstawiciele instytucji, które objęły patronatem jubileusz – wójt Gminy Biesiekierz Tomasz Hołowaty i Agnieszka Ławrynowicz, wicestarosta powiatu koszalińskiego.
Poświęcenia tablicy pamiątkowej, stanowiącej symbol pamięci o ośmiu dekadach historii szkoły, dokonał ksiądz proboszcz Zbigniew Kukieł, powierzając dzieje naszej szkoły opiece Bożej.
Na tablicy wyryto słowa, które stały się mottem i przesłaniem obchodów jubileuszowych:
„Jak drzewa rośniemy ku przyszłości, lecz korzeniami mocno trzymamy się przeszłości.
Dla tych, którzy byli. Dla tych, którzy są. Dla tych, którzy będą.”
W ciszy, jaka nastała po odczytaniu tych słów, wielu uczestników miało łzy wzruszenia w oczach. Była to nie tylko tablica, lecz kamień pamięci – symbol ośmiu dekad szkolnych dziejów, pracy i marzeń.
Kolejnym, wyjątkowym momentem było posadzenie pamiątkowego drzewa – platanu, który będzie przypominał o tej historycznej dacie i wzrastał wraz z kolejnymi pokoleniami uczniów.
Do wspólnego sadzenia zostali zaproszeni przez panią Roksanę Kaczmarek-Cichosz, dyrektor szkoły:
pan Tomasz Hołowaty, wójt Gminy Biesiekierz;
pani Agnieszka Ławrynowicz, wicestarosta powiatu koszalińskiego;
przedstawiciele Ligi Ochrony Przyrody: pani Grażyna Małkiewicz – prezes Zarządu Okręgu Koszalińskiego LOP;
oraz druh phm. Piotr Arnold i członkowie Szkolnego Koła Ligi Ochrony Przyrody.
Każdy gest, każde spojrzenie w stronę młodego drzewa miało głęboki sens. Płomień pochodni symbolizował ciągłość, flaga – jedność naszej społeczności, obelisk – pamięć o przeszłości, a młode drzewo – nową przyszłość, która właśnie tu, w Biesiekierzu, zapuszcza swoje korzenie.
W ten sposób zakończyliśmy część religijną i ceremoniał sztandarowo-flagowy na placu przed szkołą – chwilę, która pozostanie w pamięci wszystkich uczestników jako symbol łączności pokoleń, wdzięczności i dumy z 80-letniej historii szkoły.
5UROCZYSTOŚĆ NA SALI GIMNASTYCZNEJ
Zanim goście przekroczyli próg sali gimnastycznej, zostali powitani pamiątkowymi butonami – małymi znakami pamięci i wdzięczności. Zebranych wprowadził w nastrój święta śpiew Natalii Bałdygi, absolwentki naszej szkoły.
Chwilę później, prowadzące uroczystość – pani Justyna Smagieł i pani Katarzyna Szczepanik – przywitały wszystkich słowami:
„Drodzy Państwo, w imieniu pani dyrektor Roksany Kaczmarek-Cichosz oraz całej społeczności Szkoły Podstawowej w Biesiekierzu serdecznie witamy na jubileuszu 80-lecia naszej szkoły. Niech prowadzi nas dziś nasze motto:
Jak drzewa rośniemy ku przyszłości, lecz korzeniami mocno trzymamy się przeszłości.”
Pani Katarzyna dodała z ciepłym uśmiechem:
„Cieszymy się, że przyjęli Państwo nasze zaproszenie. W tej sali spotykają się wszystkie gałęzie naszego szkolnego drzewa – uczniowie, absolwenci, nauczyciele i przyjaciele szkoły. Bo szkoła to nie tylko mury – to przede wszystkim ludzie.”
Po powitaniu rozpoczęła się część oficjalna – pełna wdzięczności, wzruszeń i wspomnień.
Podziękowania i upominki wręczała dyrektor szkoły Roksana Kaczmarek-Cichosz, w asyście przewodniczącej Rady Rodziców Doroty Gilich, Marty Łaby i Moniki Beśki.
Najpierw wyrazy wdzięczności skierowano do duchowieństwa – księdza Zbigniewa Kukieła, proboszcza parafii pw. Chrystusa Króla w Biesiekierzu, księdza Grzegorza Jagodzińskiego, proboszcza parafii pw. Trójcy Świętej w Mierzynie i Wrzosowie, oraz księdza Aleksandra Głombiowskiego, wikariusza biesiekierskiej parafii – za modlitwę, duchowe wsparcie i obecność w najważniejszych chwilach szkolnego życia.
Następnie uhonorowano pana Tomasza Hołowatego, gospodarza wydarzenia, wójta Gminy Biesiekierz – za nieustanne wsparcie, zrozumienie potrzeb szkoły i troskę o jej rozwój. To dzięki jego zaangażowaniu szkoła rozkwita jak drzewo o mocnych korzeniach. Wójt skierował również kilka ciepłych słów do zebranych.
Podziękowania popłynęły także do pana Dariusza Białomyzy, wizytatora Kuratorium Oświaty w Koszalinie, za merytoryczne wsparcie i inspirację do rozwoju.
Uhonorowano również panią Agnieszkę Ławrynowicz, wicestarostę powiatu koszalińskiego, za życzliwość, współpracę przy inicjatywach oświatowych i objęcie patronatem jubileuszu.
Na scenie pojawiły się też przedstawicielki władz gminnych: pani Anna Bejnarowicz, przewodnicząca Rady Gminy, pani Martyna Ryfun, wiceprzewodnicząca, pani Gabriela Wołujewicz, sekretarz gminy, oraz pani Agnieszka Podgórska, skarbnik. Wszystkim podziękowano za konsekwentne wsparcie i zaufanie, dzięki któremu szkoła rozwija się harmonijnie.
Nieobecny tego dnia były wójt, pan Andrzej Leśniewicz, przekazał list z gratulacjami, który został odczytany wśród oklasków.
Wyróżnienia i podziękowania trafiły również do radnych obecnej i poprzednich kadencji, w tym m.in. do Małgorzaty Kuczyńskiej, Elżbiety Szeląg, Joanny Jas, Łukasza Dziemianko, Krzysztofa Krawczaka, Daniela Szeląga, Karyny Madery-Antonow, Jana Wypycha, Adama Jakubowskiego, Rajmunda Reichla, Darii Antoszko, Mateusza Kaszczyca i Krzysztofa Kaźmierczaka – za lata współpracy, decyzje wspierające oświatę i życzliwość wobec szkoły.
W dalszej części słowa uznania i wdzięczności skierowano do dyrektorów i przedstawicieli placówek oświatowych:
Renaty Mankiewicz, dyrektorki SP im. Kornela Makuszyńskiego w Świeminie,
Aleksandry Niewiadomskiej, dyrektorki SP im. Marii Skłodowskiej-Curie w Starych Bielicach,
oraz Agnieszki Kolanowskiej, dyrektorki Gminnego Przedszkola w Parnowie – za współpracę i wymianę doświadczeń, które niczym sieć korzeni łączą nasze szkoły.
Nie zabrakło wzruszających chwil, gdy podziękowania skierowano do byłych dyrektorek: Haliny Jakubek, Aliny Fiedorowicz i Małgorzaty Olczak.
Szczególne słowa wdzięczności otrzymała pani Anna Piotrowicz, która przez 18 lat kierowała naszą szkołą z pasją, empatią i oddaniem. Otrzymała symboliczny medal „pełnoletniości dyrektorskiej” – bo 18 lat to piękny wiek.
Wyróżnieni zostali także przedstawiciele instytucji wspierających edukację: Izabela Suckiel, zastępca dyrektora Centrum Edukacji Nauczycieli, oraz Małgorzata Ruhnke, dyrektor Powiatowej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej – za profesjonalizm i otwartość w pracy z dziećmi.
Podziękowania odebrały również Anna Sowa, prezes Oddziału ZNP w Biesiekierzu, i Marzena Rytszel, prezes NSZZ „Solidarność” w Koszalinie.
Szczególne miejsce wśród wyróżnionych zajęło środowisko strażackie – tak bliskie szkole i społeczności lokalnej.
Na scenie pojawił się nadbrygadier w stanie spoczynku Marek Kowalski, prezes Zarządu Oddziału Wojewódzkiego Związku OSP RP, a także druhowie: Roman Gadomski, Jan Lach, Paweł Kopczyński, Marzena Witkowska i Łukasz Witkowski.
Wyróżnieni zostali również druhowie związani z harcerstwem i Hufcem Ziemi Koszalińskiej: phm. Piotr Arnold, hm. Jacek Bartkowski, phm. Andrzej Matysik, druhna Oliwia Krowicka oraz nieobecny tego dnia druh Mateusz Szewczak – za zaangażowanie, opiekę nad młodzieżą i podtrzymywanie tradycji harcerskich.
Podziękowania popłynęły też do dyrektorów i kierowników lokalnych jednostek gminnych, m.in. Agnieszki Hryniewicz – dyrektor Biblioteki Publicznej w Biesiekierzu, Mariusza Sydoruka – dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej, Marii Józefowskiej-Jurgi i Emilii Węgrzynek z Banku Żywności w Nowych Bielicach, Agnieszki Płonińskiej-Puścian z Domu Pomocy Społecznej w Starych Bielicach, Ireny Barczuk z ŚDS „Feniks”, Łukasza Olszewskiego – kierownika Gminnych Służb Technicznych, Karola Rosowskiego – komendanta Straży Gminnej, a także sołtysów sołectw: Biesiekierz, Cieszyn, Świemino, Kotłowo, Laski Koszalińskie, Parnowo i Gniazdowo – za gotowość, współpracę i serce dla wspólnoty.
Nie zapomniano również o Kołach Gospodyń Wiejskich: Słodkie Babeczki, Kotłowianie, Laski Koszalińskie i Kraśnik Koszaliński, którym podziękowano za to, że „dzięki nim nasze uroczystości mają smak, koloryt i domową duszę”.
Szczególne miejsce wśród wszystkich, którzy wsparli naszą szkołę, zajmują sponsorzy i przyjaciele – osoby prywatne, instytucje oraz przedsiębiorstwa, dzięki którym jubileusz mógł rozbłysnąć pełnym blaskiem.
Choć lista darczyńców jest długa, pragniemy wymienić tych, którzy w sposób szczególny przyczynili się do przygotowania i oprawy tego święta:
Pan Tomasz Tesmer, starosta koszaliński, oraz pani Agnieszka Ławrynowicz, wicestarosta powiatu koszalińskiego;
pan Tomasz Hołowaty, wójt Gminy Biesiekierz, wraz z Radą Gminy;
pan Antoni Nowak i pan Roman Gemborys ze spółki Hydraulic Service;
pan Krzysztof Korolewicz, prezes zarządu firmy Europlant w Laskach Koszalińskich;
pan Paweł Czupajło, właściciel Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego EKOSAN;
państwo Monika i Roman Gałkowie, właściciele Agencji Rekreacyjno-Turystycznej „Nie stój w miejscu”;
pan Marian Kotewa, wieloletni przyjaciel szkoły;
państwo Alicja i Kazimierz Dudzicowie;
przedstawiciele Koła Gospodyń Wiejskich „Kotłowianie”;
pan Dariusz Florek, właściciel firmy Ordo Notitia;
państwo Janina i Ryszard Smagieł;
państwo Sylwia i Damian Zaorscy z Biura Rachunkowego „Domino”;
państwo Anna i Jan Wypych;
państwo Anna i Przemysław Sadłowscy;
państwo Agnieszka i Krzysztof Wojtczak;
pan Zdzisław Gryszun z drużyny siatkarzy Tornado;
przedstawiciele Nadleśnictwa Szczecinek;
państwo Malwina i Łukasz Dziemianko;
państwo Justyna i Sławomir Smagieł;
państwo Katarzyna i Przemysław Smagieł;
pan Piotr Fira;
pan Robert Ciszewski;
pan Czesław Kowalski;
przedstawiciele Cukierni Kaliszczak;
pani Małgorzata Cegiełka;
pan Adam Feliński;
pani Małgorzata Szwejkowska z firmy Konsumy;
oraz państwo Katarzyna i Tomasz Kepela, właściciele Kapela Café.
To dzięki nim szkoła może rosnąć jak drzewo mające światło, wodę i żyzną ziemię. Ich wsparcie – finansowe, rzeczowe i organizacyjne – sprawiło, że jubileusz mógł rozbłysnąć pełnym blaskiem, a dzieci i nauczyciele poczuli, że wokół szkoły rośnie prawdziwa wspólnota.
Nie zabrakło też ciepłych słów dla Rady Rodziców – obecnej i byłej – oraz najstarszych absolwentów, wśród których byli m.in. Danuta Rzeszutek, Władysława Bladyn, Krystyna Brawer, Emilia Paprocka, Józefa Amrogowicz, Stanisław Polańczyk, Marian Kotewa, Józef Hodun, Janina Narloch, Irena Łaszczyk i Barbara Zbiczyńska.
Szczególne podziękowania otrzymała pani Krystyna Stawczyk – za ogromne zaangażowanie, serdeczność i dbałość o każdy szczegół jubileuszu.
Nie zapomniano także o emerytowanych nauczycielach i pracownikach szkoły, m.in. Ryszardzie Andrzejczak, Marii Blicharskiej, Lubomirze Hałuszce, Iwonie Jurek, Jolancie Kosteckiej, Małgorzacie Rzeszutek, Reginie Sadłowskiej, Danucie Żmich, Wiesławie Miłosz, Grażynie Połowin-Kazale i Irenie Sadłowskiej.
Szczególne życzenia złożono pani Mirosławie Hałuszce, która właśnie w dniu jubileuszu obchodziła swoje urodziny.
W podziękowaniu za obecność każdy z gości otrzymał drewnianą lampkę naftową – symbol Ignacego Łukasiewicza i światła, które niesie edukacja.
Uroczystość zakończył występ wokalny sióstr – Martyny Ryfun i Anny Maćkowiak, absolwentek szkoły, których śpiew stał się pięknym, wzruszającym finałem tej wyjątkowej uroczystości.
Dziękujemy wszystkim, którzy tworzą historię naszej szkoły – tym, którzy byli, którzy są i którzy będą. Dzięki Wam szkoła w Biesiekierzu rośnie ku przyszłości, mocno trzymając się swoich korzeni.
28OD PRZEMÓWIENIA O HISTORII DO SCENICZNEJ OPOWIEŚCI UCZNIÓW
Przemówienie Pani Dyrektor Roksana Kaczmarek – Cichosz stało się ramą dla całego jubileuszu: zarysowało korzenie i gałęzie naszej historii, którą chwilę później uczniowie przenieśli na scenę. To, co wybrzmiało w słowach – pamięć miejsc, ludzi i zdarzeń – w części artystycznej ożyło w obrazach, muzyce i dialogach, tworząc jedną, spójną opowieść o 80 latach szkoły.”
W pierwszych słowach swojego wystąpienia Pani Dyrektor, z głębokim wzruszeniem i ogromną dumą, powitała przybyłych gości, wspominając poranne chwile dnia, który „opowiedział już o nas w kilku obrazach: pamięci na cmentarzu, wspólnoty w kościele i wspólnego marszu, pięknego ceremoniału flagowo-pocztowego na placu przed szkołą, który był powrotem do korzeni…Bo to właśnie drzewa opowiadają dziś historie tej szkoły”.
Pani Dyrektor podkreśliła, że „dzisiejszy dzień to nie tylko jubileusz – to wspólne święto całej społeczności szkolnej. To chwila, w której spoglądamy wstecz, by z dumą przypomnieć sobie naszą historię, a jednocześnie patrzymy z nadzieją w przyszłość”.
Następnie usłyszeliśmy wyjaśnienie znaczenia i roli drzewa – motywu przewodniego jubileuszu: „Motywem przewodnim naszego jubileuszu jest drzewo – symbol genealogii, pamięci i życia. Na sali widzą Państwo cztery wielkie drzewa genealogiczne, które opowiadają o kolejnych etapach rozwoju szkoły. Bo przecież: «Jak drzewa rośniemy ku przyszłości, lecz korzeniami mocno trzymamy się przeszłości»”.
Nie sposób opowieści o historii szkoły nie zacząć od początku, od jej korzeni, dlatego w dalszym ciągu swojego wystąpienia Pani Dyrektor przybliżyła przybyłym najważniejsze wydarzenia:
„Nasze korzenie sięgają 3 września 1945 roku, kiedy to w powojennej rzeczywistości, w domu bez okien i drzwi, siedemnaścioro uczniów i jeden nauczyciel – Józef Kłyszejko – rozpoczęli wspólne dzieło. W prostych warunkach zaczęło kiełkować coś wyjątkowego – wspólnota i pragnienie nauki. Wkrótce dołączyła Maria Kłyszejko, a szkoła stała się nie tylko miejscem nauki, lecz także ośrodkiem kultury i integracji mieszkańców.
Z roku na rok nasza szkoła – jak drzewo – wypuszczała nowe gałęzie:
• lata 60. – nowy budynek, pierwszy sztandar, działalność harcerska i sukcesy sportowe;
• lata 70. i 80. – akcje społeczne, teatrzyk «Parawan», wycieczki, zielona sala botaniczna powstała w ramach akcji «Drzewa dla wnuków»;
• lata 90. i początek XXI wieku – aktywna działalność szkolnego koła PTTK, drużyna zapaśnicza śp. Bolesława Kubisia, spełnienie marzenia o sali gimnastycznej, reforma gimnazjum;
• ostatnia dekada – trudny czas: pandemia, zdalna nauka, przyjęcie uczniów z Ukrainy; mimo trudności nie stanęliśmy w miejscu: szereg projektów – rowerownia, siłownia plenerowa, ścieżka edukacyjna, akcje i działania dla społeczeństwa – oraz długo pozostająca w pamięci wszystkich pracowników wizyta biskupa Edwarda Dajczaka, a rok później biskupa Zbigniewa Zielińskiego; następnie, z rozpędem działań inwestycyjnych, powstanie strefy rekreacyjno-sportowej i termomodernizacja budynku.
Dziś jesteśmy szkołą nowoczesną – po dużych zmianach przestrzeni wokół szkoły i samego budynku. Uczymy kompetencji przyszłości, ale pielęgnujemy to, co najważniejsze: relacje, ciekawość i odpowiedzialność. Z naszym Patronem mówimy uczniom: myśl samodzielnie, działaj wspólnie, służ mądrze.
Czy to koniec? Jeszcze kilka celów mamy…
Po pierwsze, konsekwentnie doposażać pracownie i rozwijać zajęcia praktyczne.
Po drugie, zazieleniać i uczyć w terenie – by las, łąka i boisko były przedłużeniem klasy.
Po trzecie, tworzyć pracownie multimedialne, realizować projekt PAKT – żeby młodzi mieli odwagę mówić światu swoim głosem. Małe kroki, ale w jednym kierunku.
Bo przecież nie mury są najważniejsze. To ludzie – trzynastu dyrektorów, nauczyciele, uczniowie, absolwenci, rodzice, pracownicy, władze samorządowe, przyjaciele szkoły i sponsorzy. Każdy z nich zostawił tu swój ślad – swój liść na naszym drzewie historii.
Patrzę z dumą na te wszystkie gałęzie: na talenty, jakie rozwijaliśmy, na sukcesy, jakie odnosili nasi uczniowie, na pasje naszych uczniów, które udało nam się odkryć – ale i wzbudzić; na nagrody, jakie zdobywali nasi uczniowie… Nie sposób wymienić wszystkich – to będą mogli Państwo sami przeczytać na «gałęziach historii» naszych drzew. To wszystko sprawia, że jesteśmy szkołą z charakterem, tożsamością i głębokimi korzeniami”.
Na zakończenie swojego wystąpienia Pani Dyrektor złożyła podziękowania:
„Dziękuję wszystkim, którzy tworzyli i tworzą tę szkołę: dyrektorom, nauczycielom, uczniom, rodzicom, pracownikom i przyjaciołom. To dzięki Wam nasze drzewo jest silne, zdrowe, zakorzenione i otwarte na przyszłość. Ale nie mogę zapomnieć o najmłodszych, którzy są dziś z nami, bo to dla nich jesteśmy i tworzymy szkołę. Kochane Dzieci – to jest Wasz dom nauki: można tu pytać, próbować i zaczynać od nowa. Marzyć i spełniać marzenia… Absolwenci – wracajcie, bo zawsze o Was będziemy pamiętać. Jesteście naszą dumą. Nie wszystkim jeszcze podziękowałam… Zapraszam do siebie wszystkich pracowników, którzy są dziś z nami na tej sali. Nauczycielom i pracownikom – dziękuję za codzienną, cichą pracę, wsparcie w trudnych momentach i determinację w dążeniu do lepszego jutra”.
Pani Dyrektor podziękowała także naszym absolwentkom: Martynie Ryfun, Annie Maćkowiak i Natalii Bałdydze za uświetnienie jubileuszu pięknym śpiewem, po czym zaprosiła wszystkich na część artystyczną.
Po części oficjalnej przyszedł czas na program artystyczny w wykonaniu naszych uczniów. Autorki scenariusza przedstawienia, Pani Anetta Petin i Pani Katarzyna Grzegrzółka, sięgnęły w głąb przeszłości, opierając swój tekst na starych kronikach szkolnych. One również reżyserowały spektakl.
Występ rozpoczęły Panie Krystyna Stawczyk i Janina Łępa, mówiąc: „Drzewa nie istnieją samotnie, tym, co je łączy, są korzenie”. Młodzi narratorzy – w tych rolach Gabriel Łoński i Julia Bayer – przy udziale aktorów z klas III–VIII przedstawili najważniejsze wydarzenia z 80-letniej historii naszej szkoły. Scenki obejmujące lata 40.–70. prezentowały pierwsze dni nauki w szkole, w której nie było okien ani drzwi, a podłączenie prądu w placówce było wielkim świętem. Obraz tamtych dni podkreśliły fragmenty wiersza „Szkoła Stasia” pochodzącego z antologii „Wiersze dla dzieci” autorstwa Pani Joanny Lessnau. Tekst czytał Fabian Langner, wcielając się w pierwszego dyrektora szkoły, Pana Józefa Kłyszejkę. Jego żonę, Marię Kłyszejko, zagrała Natalia Trojanowska.
Teatralne etiudy wzbogacone były zdjęciami z kronik szkolnych w formie pokazu multimedialnego przygotowanego przez Panią Martę Małaszyńską-Śmierciew.
Młodzi aktorzy przypomnieli pierwsze przyrzeczenie harcerskie, nadanie szkole imienia kpt. Władysława Wysockiego, czyny społeczne oraz sukcesy – na szczeblu wojewódzkim i ogólnopolskim – szkolnych teatrzyków: Orzeszek i Parawan. O tym, że nasza placówka od wielu lat aktywnie uczestniczy w akcjach charytatywnych, przypomniała prezentacja wszystkich organizacji pomocowych działających w naszej szkole: SK Wolontariatu, SK Caritas, SK PCK, a także akcji, w których – na przestrzeni lat – braliśmy udział. Nie zapomniano również o organizacjach działających nieprzerwanie i z powodzeniem od lat siedemdziesiątych, czyli PTTK, LOP czy Harcerstwie.
Atmosferę wydarzeń wzbogacały okolicznościowe piosenki wykonane przez szkolny chór, w skład którego weszli uczniowie klas młodszych, przygotowanych przez Panią Monikę Gałkę.
W dalszej części programu młodzi aktorzy przypomnieli najważniejsze sukcesy naszych absolwentów, odnoszone w wielu różnych dziedzinach, a także udział w licznych projektach edukacyjnych.
Nie zabrakło również istotnych wydarzeń z ostatnich lat, świadczących o rozwoju naszej szkoły, takich jak: otwarcie ścieżki edukacyjno-przyrodniczej w ramach projektu „Klasa z drewna”, rowerowni, plenerowej siłowni oraz – jednej z najważniejszych inwestycji ostatnich lat – strefy sportu.
Wzruszającym momentem była piosenka finałowa, kiedy to na jednej scenie stanęli dyrektor szkoły, emerytowani i obecni nauczyciele oraz nasi młodzi aktorzy.
Dziękujemy wszystkim, dzięki którym – po wielodniowych próbach – mogliśmy zaprezentować to aktorsko-muzyczne przedsięwzięcie. Przede wszystkim nieocenionym uczniom z klasy IIIa i ich wychowawczyni, Pani Joannie Lessnau, za przygotowanie żywych obrazów wzbogacających opowieść narratorów; chórowi szkolnemu i jego solistkom pod przewodnictwem Pani Moniki Gałki; harcerzom z drużyny Nocni Myśliwi; uczniom działającym w MD OSP z Biesiekierza i Parnowa; narratorom oraz uczniom z klasy Va i Vb biorącym udział w występie.
Swoje podziękowania kierujemy także do Pani Marty Małaszyńskiej, która – na podstawie analizy kronik szkolnych od roku 1945 do czasów współczesnych – stworzyła prezentację oddającą klimat poszczególnych dziesięcioleci; Pana Romana Gałki i Pana Leszka Piotrowicza za oprawę muzyczną; Pani Marty Łaby za fachowe i cenne rady dotyczące scenografii; osób, które wypożyczyły i przygotowywały rekwizyty; oraz wszystkich tych, którzy wspierali nas dobrym słowem, życzliwością i pomocą przy organizacji prób.
12FINAŁ PIERWSZEGO DNIA OBCHODÓW
Zwieńczeniem części artystycznej była piosenka „Dni, których jeszcze nie znamy” w wykonaniu chóru szkolnego. Kolejne zwrotki poprowadziły uczennice: Helena Michalska, Hanna Ryfun, Blanka Machała i Hanna Sadłowska, a do wyśpiewania ostatniej zwrotki i refrenu dołączyli nauczyciele oraz pracownicy szkoły. Wspólnie z wszystkimi artystami na scenę zostali zaproszeni emerytowani nauczyciele – piękny gest łączący pokolenia i tradycję szkoły. Kulminacją był wspólny śpiew, po którym wykonano pamiątkowe zdjęcie wszystkich uczestników Jubileuszu.
Tuż po tym poruszającym momencie na scenę zaproszono Natalię Bałdygę. W czasie jej pięknego, wzruszającego wykonania piosenki wjechał tort, zasponsorowany przez Cukiernię „Kaliszczak” – symboliczny, słodki akcent wieńczący uroczystość. Następnie goście zostali zaproszeni na poczęstunek przygotowany przez Radę Rodziców oraz do dokonania wpisów w księdze pamiątkowej.
Po tak pięknym finale rozpoczęły się rozmowy i spotkania pełne wzruszeń i wspomnień. Choć wielu trudno było opuścić tego dnia mury szkoły, w sercach panowały wdzięczność i radosne oczekiwanie – absolwenci i przyjaciele szkoły zostali zaproszeni do kontynuacji świętowania podczas drugiego dnia obchodów.
4"POKOJE WSPOMNIEŃ" - SZKOŁA, KTÓRA NA JEDEN DZIEŃ ZNÓW ODDYCHAŁA HISTORIĄ
Przy wejściu czekał szept: „80 lat minęło”. I nagle budynek, który codziennie zna stuk naszych kroków, zaczął oddychać inaczej. Korytarze płynęły jak rzeka czasu: liście pamięci unosiły zdjęcia, a nazwiska absolwentów połyskiwały jak kamyki wyławiane z nurtu. Na drugim piętrze kroniki otwierały się same — szelest kartek brzmiał jak modlitwa tych, którzy byli tu przed nami.
Sale lekcyjne zmieniły się w pokoje, do których wchodzi się po cichu, jak do dawno nieodwiedzonego domu. W jednym pachniało kredą i cierpliwością pierwszych liter, w innym — odwagą młodych, którzy zamienili szkolną ławkę na świat szeroki; ich twarze patrzyły z ramek i mówiły: „wierz w swoje kroki”. Był pokój dobroci, gdzie czyjeś serce zawsze znajduje kubek ciepła i czułą dłoń; pokój drogi, w którym mapy i przypinki szumiały o wędrówkach; pokój troski o las i o świat, gdzie zielony kolor miał głos. A jeszcze dalej — pokój ciszy, gdzie autorytet nie wymagał mikrofonu: ciężkie biurko, zegar, który zna inne tempo, i fotografie tych, co prowadzili nas przez lata.
Na holu błyszczało złoto i srebro wysiłku — nie trofea, lecz odbite godziny potu, porażek i powrotów. Na półpiętrze patroni czuwali jak latarnie: wskazywali kierunek, ale zostawiali wolność wyboru.
Tego dnia szkoła nie była zbiorem sal. Była sercem z wieloma komorami. Każda otwierała się innym kluczem: ciekawości, wdzięczności, odwagi, pamięci. I kiedy wieczorem gasły światła, w oknach jeszcze długo żarzyły się wspomnienia — jakby budynek szeptał: „zostawcie tu choć jedno swoje dobre zdanie, a ja będę je nosił przez następne osiemdziesiąt lat”.
22DRUGI DZIEŃ OBCHODÓW – SPOTKANIA ABSOLWENTÓW Z NAUCZYCIELAMI - Powrót do szkolnych wspomnień
W sobotę, w murach naszej szkoły, czas na chwilę się zatrzymał. Z okazji 80-lecia swojego istnienia szkoła otworzyła drzwi dla wszystkich absolwentów, nauczycieli i przyjaciół — tych, którzy przez lata współtworzyli jej historię. To był dzień pełen dobrych emocji, ciepłych rozmów i wspomnień, które wracały z taką siłą, jakby czas nie istniał.
Już od progu gości witała serdeczna atmosfera — pełna uśmiechów, łez wzruszenia i uścisków po latach. Absolwenci, którzy wracali do szkoły po dekadach, otrzymywali pamiątkowe przypinki oraz eleganckie lampki z grawerem „80-lecie SP w Biesiekierzu” — symboliczne podziękowanie za bycie częścią tej wyjątkowej społeczności. Na szkolnych korytarzach czekały ramki ze zdjęciami i nazwiskami absolwentów oraz ich wychowawców, z poszczególnych roczników. Wielu zatrzymywało się przy nich na dłużej, rozpoznając siebie, koleżanki, kolegów i nauczycieli. Często słychać było szept: „Pamiętasz to zdjęcie? To była nasza wycieczka w szóstej klasie…”. W szkolnym sklepiku można było kupić wyjątkowe pamiątki — długopisy, breloki, kartki ze zdjęciami sprzed lat oraz kubki z logo SP w Biesiekierzu. Drobiazgi, które dla wielu stały się skarbami, bo przypominały o miejscu, gdzie wszystko się zaczęło.
Szczególnym zainteresowaniem cieszyły się kroniki — opasłe tomy wspomnień, w których można było odnaleźć dawne osiągnięcia, zdjęcia z uroczystości i wydarzeń szkolnych. Goście przeglądali je z czułością, często robiąc fotografie, by zabrać ze sobą cząstkę tych chwil. Szkoła przygotowała również tematyczne sale, które przenosiły odwiedzających w przeszłość. To był wyjątkowy czas — dzień, w którym szkoła znów stała się domem dla powracających. Dla wielu był to pierwszy powrót od dziesięcioleci. Rozmowy z nauczycielami, którzy kiedyś stali przed tablicą, dziś zamieniły się w serdeczne spotkania przy kawie.
Podczas jubileuszu 80-lecia Szkoły Podstawowej w Biesiekierzu nie tylko świętowano lata istnienia placówki — świętowano historie tysięcy uczniów: ich pierwsze zeszyty, przyjaźnie, sukcesy i porażki. Choć wielu uczestników odwiedziło szkołę już z własnymi dziećmi lub wnukami, w tych murach znów byli po prostu uczniami. I chyba nie ma piękniejszego sposobu, by uczcić 80 lat szkoły, niż powrócić do korzeni — tam, gdzie wszystko się zaczęło i wciąż łączy pokolenia.
cdn...
6SZKOŁA W OBRAZACH, PAMIĄTKACH, WSPOMNIENIACH…
W drugim dniu obchodów goście wracali do szkoły już nie po to, by podziwiać przygotowania, ale by wejść w historię – przejść korytarzami pamięci, usiąść w salach i spotkać się ze swoimi wspomnieniami.
Na holu czekały listy i fotografie roczników wraz z nazwiskami wychowawców, a przy Księdze Gości powstawały dziesiątki serdecznych wpisów. Obok, na planszach, przypomniano liczne projekty i codzienną aktywność szkoły, a nadzwyczajne wydanie „Serca Biesiekierza” pozwalało zabrać cząstkę jubileuszu do domu.
Przy gabinecie Pani Dyrektor powstał „gabinet sprzed lat” – z pamiątkami, dyplomami, telefonemz tarczą i maszyną do pisania – tło do opowieści o kolejnych dyrektorach szkoły, od kierownika Józefa Kłyszejki po obecną dyrektor Roksanę Kaczmarek-Cichosz.
W klasach na parterze zwiedzający odnajdywali ślady Szkolnego Koła PTTK, PCK i Klubu Wiewiórki oraz projektów rozwijających różne talenty. Biblioteka przypomniała pierwszą wzmiankę o swoim powstaniu (1966 r.), a półki ze starymi podręcznikami i książkami otwierały drzwi do dawnej szkolnej codzienności.
Na łączniku w drodze do sali gimnastycznej rozbrzmiewała kronika sukcesów dydaktycznych, artystycznych i sportowych – z wystawą pucharów, medali i dyplomów, fotografiami uczestników oraz stołem z poczęstunkiem przygotowanym przez Rodziców. Tam też można było kupić pamiątki jubileuszowe: kartki okolicznościowe, długopisy, kubki, breloki i świeczki w specjalnej edycji.
Sala gimnastyczna – serce świętowania – prowadziła przez cztery wielkie opowieści-plansze:
„Nasze korzenie – początek, który trwa”, „Nasz pień – lata wzrastania i siły”, „Nasza korona – dziś rośniemy ku przyszłości”, „Nasze gałęzie – szkoła w czasach przemian”.
Towarzyszyła im galeria „Zapisane w czasie i sercach tych, którzy je tworzyli” z listami nauczycieli oraz przegląd wydarzeń szkolnych i prac Samorządu Uczniowskiego.
Na pierwszym piętrze uwagę przyciągało „drzewo genealogiczne” pedagogów i psychologów – symbol wsparcia, jakie towarzyszyło uczniom na kolejnych etapach nauki. W salach można było zobaczyć osiem dekad edukacji wczesnoszkolnej, a także wystawy Szkolnego Koła Wolontariatu, Caritas, LOP i harcerstwa. Przy każdej z nich czekała kawa, herbata i słodki poczęstunek, który sprzyjał rozmowom „po latach”.
Wszystko to powstało wysiłkiem pracowników szkoły, z dbałością o szczegół i w duchu hasła jubileuszowego:
„Jak drzewa rośniemy ku przyszłości, lecz korzeniami trzymamy się przeszłości.”
Dzięki temu drugiego dnia szkoła była nie tylko miejscem wspomnień – stała się miejscem spotkań, w którym przeszłość i teraźniejszość mówiły jednym głosem.
17
